Column Rob van Tilburg - Duurzaamheidsdilemma
Column, Magazine

Column Rob van Tilburg

Duurzaamheidsdilemma

Door | 13 juli 2017

Soms vraagt duurzaamheid ook persoonlijke opofferingen die lastig zijn te brengen. Elke MVO-professional heeft zo wel zijn guilty pleasure waarvan je voelt dat het eigenlijk anders zou moeten. Niets menselijks is mij vreemd; ik rijd nog steeds (eigen) auto. Weliswaar een benzine A-label, 1 op 17, maar toch… Je kent de argumenten: een half voetbalelftal naar een uitwedstrijd rijden, de lange kampeervakantie naar de Alpen met al je spullen en mijn bezoeken naar OV-onmogelijke plaatsen waar klanten soms gehuisvest zijn. En nu ik toch biecht, dan maar full-disclosure: het is ook nog een Volkswagen. De recente sjoemelsoftware-affaire bracht mij nog meer in ethische nood.

 

Wat schetst mijn verbazing dat ik nota bene van diezelfde Volkswagen-dealer Pon een aanbod kreeg om als vaste klant te participeren in een zonnecoöperatie die op het dak van hun showroom en werkplaats zonnepanelen zou gaan aanleggen. Een charme-offensief dat zijn weerga niet kent? Woonachtig in een rijksmonument is het voor mij onmogelijk om zelf zonnecellen te plaatsen, dus dit aanbod om op zo’n manier mijn bijdrage aan additionele zonne-energiecapaciteit te leveren klonk mij als muziek in de oren. En ik suste mijn geweten dat Pon vast niet op de hoogte was van de barre ­streken van hun Beierse bazen. Ik wilde instappen voor veertien panelen!

 

Diezelfde avond opent het nieuws met een omkoopschandaal bij Pon bij de aanbesteding en levering van auto’s voor het ministerie van Defensie. Opnieuw word ik in morele twijfel gestort: moet ik nu met zo’n bedrijf in zee voor de opwekking van duurzame energie? Nauwelijks van die schrik bekomen koppen de kranten enkele dagen later over vermeende fraude door Pon bij de levering aan Caterpillar. Pff, het wordt me niet makkelijk gemaakt mijn schuldgevoel over mijn onduurzame rijgedrag af te kopen. Of positiever geformuleerd, mijn eigen bijdrage aan additionele zonne-energiecapaciteit te leveren. Moet ik mijn rug toekeren naar dit bedrijf en de kans op een zonnecoöperatie-deelname vaarwel zeggen of juist stimuleren dat een bedrijf over de as van duurzaamheid klanten wil verrassen? Een belletje naar de PostcodeStroom-organisatie, die de zonnecoöperatie gaat organiseren helpt me in mijn dilemma ook niet veel verder: ‘Nee, meneer, we weten niet hoe integer Pon nu is…’
Dat snap ik.

 

Uiteindelijk besluit ik toch in te stappen. Wie zonder zonden is werpe de eerste steen. Het grootschalig uitrollen op al die platte daken in Nederland van zonnepanelen vind ik uiteindelijk belangrijker dan het straffen van de dealer voor zijn gedrag in het verleden. Zo krijgen ze in ieder geval een signaal dat klanten duurzaamheid waarderen. Wie weet hoeveel anderen volgen. Naïef? Misschien, maar ik verheug me op mijn eigen zonnepanelen. En als mijn karretje aan vervanging toe is krijg ik opnieuw een kans om Volkwagen op zijn integriteit en duurzaamheid te beoordelen. Maar misschien wordt het dan toch voor altijd de trein!